Serin mağaradan sıcağa çıkınca bir anda sıcaklıyoruz. Hemen sonrasında Kanyon’nun serin sularına girip akıntıya karşı biraz yüzdükten sonra, karşı kıyıdaki karanlık mağaraya doğru yüzüyoruz. Ayaklarımızda sarı çizmelerimiz, kafamızda kask ve fenerimizle mağaraya giriş yapıyoruz…

Kızılin’nin büyük kızıl ağzında içeride ki büyük yarasa kolonisinden habersiz dinleniyoruz. Dinlendikten sonra içeri girdiğimizde ise binlerce yarasa havanıp uçuyor. Kimi zaman kanatlarının rüzgarlarını yüzümde hissediyorum. Kimileri bana çarpıp yere yuvalanıyor..

Kanyon’lar cenneti Safranbolu’dan Tokatlı kanyon’u üzerinde bulunan İncekaya su kemerinin üzerindeyiz.. Burada yükseklik korkusu olanlar uzak dursunlar..

Neredeyse avucumuzun içi gibi bildiğimizi düşündüğümüz Safranbolu çoğrafyasına yine yolculuk ediyoruz. Başta Biblo olmak üzere Ali, Nuray ve Murat olarak yine yollardayız. Hani derler “Ben oraya gittim gördüm” diye..Bu söze güvenmem.. Safranbolu bölgesine defalarca geldik ve her seferinde farklı yerler keşfediyor ve yeni keşiflerle dönüyoruz.

Tarihi Safranbolu’nun tarihi güzellikleri ve güzellikleri bir kenara doğal güzelliklerini tüketmek için öyle 5-10 gün yetmez. Aslında bu pek çok bölgemiz ve çoğrafyamız için geçerli. Bir yöreyi ancak insanı ve çoğrafyasında zaman geçirerek tanımak mümkün oluyor. Safranbolu ve civarında geçirdiğimiz bunca zamanda bu bölgede epey bir miktarda kanyon olduğunu görüyoruz.

Her zaman olduğu gibi eski Safranbolu merkezde bulunan Arpacıoğlu Otel’inde kalıyoruz. Otel sahibi Hüseyin Bey ile keyifli sohbet akşamlarından birini daha yapıyoruz. Arkasından sohbete Safranbolu Kaymakamı’da katılıyor. Bölge hakkında yaptığımız araştırmalar hakkında bilgi veriyoruz.

Sabah kalktığımızda tüm malzemeler hazırlandı. Bu sefer sadece mağara değil su da yüzme de var. Su için tek bir ek malzememiz var o da wet-suit..Su da üşümemek için wet-suit’imizi de yanımıza alıyoruz. Murat Eğrikavuk’un kafayı yediği mağaraya doğru yol alıyoruz. Kafayı yemesinin sebebi labirent gibi olan mağarada her bir kolun çatallaşarak ayrılarak ilerlemesi.. Burası Konarı köyü yakınında bulunan Yarasaini mağarası. Konarı Köy’ü Konarı Gölü ile biliniyor. Aslında bu gölün’de güzel bir hikayesi var. Göl’ü uzunca bir süre dipsiz sanıyorlar. Sonra araştırma için Ankara’da MAD geliyor. Saatlerce süren hazırlıklarıyla dalış ekipleri hazırlanıyor. Suy a bot indiriliyor ve dalış ekibi suya dalıyor. Ancak kısa bir süre sonra yüzeye tekrar çıkıyorlar. Su üstü ekip heyecanla ne olduğunu merak ediyor. Gelen cevap aynen şu: “Burası 4 metre”. O ana kadar kimsenin aklıma önceden suyun derinliğini ölçmek aklına gelmemiş… 

Kanyon’a giden yolda ilk işimiz dereyi aşmak:

Bölge halkı kanyon’a iniş ve çıkış yolları için güzel bir isimlendirmesi var. İncek  ve çıkcak..Kanyon’a her yerden inmek mümkün değil. Sadece bu incek ve çıkcak’ları kullanarak kanyon’nun dibine inmek mümkün.

Yarasainine kanyondan kolaylıkla erişiyoruz. Hazırlıklarımızı tamamlayıp ölçüm çalışmasına başlıyoruz.

Labirent gibi mağarada harita ölçüm çalışmasını sona erdiriyoruz ve mağara’nın kanyona açılan kollarına doğru ileriyoruz. Bir amacımızda kanyonun diğer duvarında olduğunu düşündüğümüz mağaralara yüzerek göz atmak.

Akıntı eşliğinde karşı kıyıya yüzmek üzere giyip Ali ile kanyona dalıyoruz. Maalesef karşı kıyıda ummayı bulduğumuz mağaralar sadece birer oyuk çıkıyorlar. Biz de kanyonda yüzmenin tadını çıkartıyoruz.

Araca varmak üzereyken bastıran yağmurla kuru giysilerimizde ıslanıyor. Yağmur öyle çiseleyen cinsten değil. Hani şu ahmak ıslatan türden..Sırılsıklam oluyoruz..Bu ıslaklığın arkasından köy kahvesinde içtiğimiz çayımızla kendimize geliyoruz. Konarı’den ayrılıp İncekaya Su kemerinin bulunduğu Tokatlı kanyonuna doğru yol alıyoruz. Safranbolu’nun diğer kanyonları gibi burası da  oldukça etkileyici..

İncekaya su kemeri 18.yy’da Safranbolu’ya su taşımak amacıyla yapılmış Restore edilen kemer’in üstünde gezinmek ve kanyona bu kadar yüksekten bakmak ayrı bir keyif. Su kemeri orta tarafında iyice daralmakta ve 110 cm genişliğe düşmekte.Yüksekten korkanlar kemeri geçmeyi denemesinler..

Buradan ayrılarak yakınımızda bulunan Düzce kanyonuna doğru gidiyoruz. Aslında burada işimiz yok. Sadece kanyon’u seyir için gidiyoruz. Son geldiğimizde kanyonda bulunan mağara içinden çıkan buz gibi su  da yüzerek yeni bir mağara keşfi daha yapmıştık. Ancak akan su miktarı fazla olduğundan keşfi tamamlayamamış ve suyun azaldığı yazın sonuna bırakmıştık. 

Her gezi akşamı keyifle geçer.. Dedikodular yapar bir yandan da yarın yapacaklarımızı planlarız…Yarın uzun bir yürüyüş bizi bekliyor olacak. Konarı köyü’nden Kuzey’e doğru geçip Kızıline’e varmaya çalışacağız.

Sabahleyin vakit kaybetmeden yola çıkıyoruz. Aracımız park edip kanyon yamacında ilerliyoruz. Bazı bölümlerde yamaçta ilerlemekte zorlanıyoruz. Ufak bir dikkatsizlik ciddi kazalara sebebiyet verebilir. Kanyon’a inince oldukça rahalıyoruz.

Kanyona indikten sonra Kızılin’e doğru çıkışa geçiyoruz. Tırmanışın bir bölümü oldukça zorlu geçiyor ama Kızılin’e varıyoruz. 16 metre yüksekliğindeki ağzı ve kızıl rengi ile büyüleyici bu mağara girişinde dinleniyoruz. Yürüyüş zorlu ve yorucu oldu. Ölçüm çalışmalarına hemen başlıyoruz. Bir yandan mağarayı incelerken bir yandan da fotoğralıyoruz. Kızılin’in ilk giriş salonu oldukça büyük.

İleri doğru ilerledikçe çamur oldukça artıyor. Dar bir geçitten ikinci büyük bir salona erişiyoruz. Salona girer girmez dikkatimizi büyük yarasa kolonisi çekiyor.Her ne kadar onları rahatsız etmek istemesek de yarasalar uçuşmaya başlıyor. Biz ölçüm çalışmasını sürdürürken havalanan yarasa sayısı da her geçen saniye daha da artıyor. Yarasalar o kadar kalabalıklar ki bazıları bana çarpıp yere yuvarlanıyorlar. Geniş bir galeri de olmamıza rağmen çok yakınımdan geçen yarasaların kanat rüzgarlarını yüzümde hissediyorum.

Kızılin’den ayrılıp rotamızı geldiğimiz yöne değil daha Kuzey’e çeviriyoruz. Bu şekilde daha az çıkış yapacağımız düşünüyoruz. Bu yol çok daha rahat. Yürüyüş sırasında yağmur bulutlarının yağmurlarını dökerek üzerimize geldiklerini görüyoruz. Dün Yarasaini çıkışında yaşadığımız yağmur aklımıza gelerek adımlarımızı sıklaştıyoruz. Ancak dik yamaçtan tırmanmak çok da kolay değil.

Yağmur bulutları geliyorlar:

Yola henüz ulaşmıştık ki sağnak yağmur tüm şiddeti ile yağmaya başladı.. Araca varıncaya kadar yine sırıl sıklam olduk. Aslında durumdan yine de memnunuz. Bu yağmur kanyonda bizi yakalamış olması durumunda işimiz çok daha zordu.

Yağmurda umursamazca ıslanmak son derece keyifli.. Islanmayı dert etmediğimiz için yağmur’un keyfini çıkartıyoruz..

Ertesi gün ise yine bölgemiz Konarı Köy’ü. Bu sefer değirmen civarındaki mağaraları ölçümleyeceğiz. Değirmen ve civarı öyle güzel ki. Sadece doğa değil bizi ağırlayan değirmen sahibi Ali Bey’de aynı şekilde tüm misafirperverliğini gösteriyor. Biblo’nun ise tam sevdiği ortam. Bol çimen ve dere..

Değşrmen’nin hemen yanında bulunan kemerli köprü ve üstünü kaplamış şarmaşıklar güzel manzara oluşturuyor.

Tarihi değirmen bugün artık kullanılmıyor. Ancak değirmen binası ve değirmen hepimizi büyülüyor.

Sonrasında ne o içtiğimiz çayın tadını ne de köyde artık hayvancılık olmadığından sofraya konan Sütaş’ın peynirini unutamam. Genç muhtar’ın gösterdiği ilgi, alaka ve Ali Bey’in esprileri unutulacak gibi değil..

Gezi künyemiz:
Tarih:  05.Haziran.2010
Süre: 11 saat
Mesafe :  İstanbul’a 250 Km.

Biblo her zamanki gibi gezi sabahı olduğu için erkenden bizi uyandırdı. Arkasından Ali’yi Üsküdar’dan alarak yola koyulduk…Kahvaltı molası vs. derken saat 10:00 gibi ilk faaliyetimize başladık. Osmaneli’ne doğru yolda giderken tepenin üstünde gördüğümüz oluşum dikkatimizi çekti. Tabanvaya kuvvet yola koyulduk. Zorlu bir yürüşle tepeyi aştık ancak tamamı kovuk olan oluşumlar umudumuzu boşa çıkardı.

Tırmandığımız tepeyi diğer yandan geri indik. Ancak makilik epey bir canımızı okudu. Biblo bu arada benim kucağımda.. Onun yüzünden kollarım bir kas yaptı anlatamam. Tek kolumla Biblo’yu tutarken, dik yamaçta makilikleri tek elimle tutarak yamaçtan inme konusunda epey denemim oldu. 

Osmaneli’ne vardığımızda hava iyice ısınmıştı. Saat 12:00 civarını gösterirken biz yola koyulmuştuk. Bu bölge çok iyi araştırılmadığı için elimizde yeterince de bilgi yok. Bu yüzden neyle karşılacağımızı da bilmiyoruz.

İlk araştırmalarımız kovuk çıkınca ekibi ikiye ayırmaya karar veriyoruz. Ali ile Nuray yamaçı araştırarak aşağı köye doğru inecekler. Biz Biblo ile araça geri dönerek Ali ile Nuray’ı vadinin aşağısından alacağız. Yön gösterici, üstün koku duygusuna sahip cesur köpek Biblo aracımıza bizi sağ salim ulaştırıyor ancak sıcaktan kaçıp aracın altına giren Biblo’yu ikna etmek o kadar kolay olmuyor. Soğuk su vaadi ile ikna sonrasında vadi’nin bitim noktasından Ali ile Nuray’ı alıp Yenipazar yönünde olan Harmanköy kanyon’una doğru yol alıyoruz.

Yol üzerinde Gölpazar’ında yemek yiyoruz. Kasaba lokantaları ilginç olabiliyor. Pek çok zaman enfes yemekler yedim bu lokantalarda. Kimi zamanda gülünç pek çok anım var. Gölpazar’ında ise son derece sıradan bir yemek yiyoruz. Yinede meraklı çok..Biz yabancılar gelince meraktan lokanta kalabalıklaşıyor.  Karnımızı doyurduktan sonra Harmanköy’e doğru yol almaya devam ediyoruz.

Yolumuzun üstünde bulunan büyük bir kavuk veya mağarayı sadece uzaktan fotoğraflıyoruz.

 Sonrasında Harmanköy’e varıyoru ve Yenipazar yolu üzerinden dönüşe başlıyoruz. Bu keşif yolculuğunda Ali ile dinlenerek yol alıyoruz. Çoğrafya oldukça ilginç. Bir yandan Kiraz ağaçları eşliğinde seyahat ediyoruz. Bir yan da ise sarp kayalık tepeleri gözlemliyoruz.

Jeolojik açısından hareketli olan bölgeyi karelediğimiz bu fotoğrafla kayıt altına alıyoruz.

Bölgeye yaptığımız bu keşif gezisinde epeyce bilgi topladık. Yorucu günübirlik bu gezimide bol bol sohbet ettik keyifli dakikalar geçirerek İstanbul’a geri döndük.

Kral Midas’la ilgili pek çok efsane anlatılmaktadır. Kral Midas’ın kulaklarının eşşek kulaklı olduğu efsanelerde yer almaktadır. Pan ile Apollo’nun  müzik yarışmasında Midas’ın Pan’a oy vermesi ve Tanrı Apollo’nun bir kul’un tanrı’ya oy vermemesini kabullenememesi yüzünden eşşek kulaklı olarak cezalandırılması efsanelerde yerini almıştır. Gerçekte ise Kral Midas’ın doğuştan asimetrik bir hastalığa sahip olduğu arkeolojik kazırlarda bulunan mezardaki kafatası yapısı incelendiği bulunmuştur. Bunun üzerine Kral Midas kafatasını kaplayacak bir şapka ile dolaştığı sanılmaktadır. Daima şapka ile kulaklarını bu şekilde saklayan Kral Midas hakkında da söylentilerde eşşek kulaklı olduğu bu yüzden bu şapkayı taktığı yayılmıştır.

Medeniyetler beşiği Anadolu’da dolaşırken onbinlerce yıl içinde yaşamış insalığa ait bulgular bulmak son derece mümkün. Biz 100 milyon yıl öncesine ait bulgudan henüz dün gibi olan 19.yy ait eserleri de bu topraklarda bulmak mümkün.

Gordion henüz kazıları tamamlanmamış bir alan. Bölgede pek çok tümülüs olduğu açıkça görünebiliyor. Kral Midas’ın tümülüs’ü son derece büyük. Hemen Kral Midas’ın tümülüs’ü karşısından bulunan Müze ise Frig’lere ait bulunan pek çok  eseri barındırıyor. Bazı eserler ise Ankara Anadolu Medeniyetleri Müze’sinde sergilenmekte. Burada ise sadece fotoğrafları bulunmakta. Daha detaylı bilgiye http://kralmidasvefrigya.org adresinden erişmek mümkün.

Bugün kazıların pek çok Amerika’lı arkeologlar tarafından yapılmaktadır. Aslında bu oldukça düşündürücü bir durumdur. Ülkemizde arkeoloji’nin daha fazla desteklenmesi ve kaynak bulunması gerekliliğini düşünüyorum.

Ankara’ya çok yakın olan bu bölgeyi görmemek büyük kayıp olur. Buraya geldiğimde kısa sakallı, siyah bukle saçlarıyla olan Frig’leri hayal etmek daha kolay. Günümüzden yaklaşık 2500 yıl önce bu topraklarda yaşıyor, sanatlarını icra ediyor, bu toprakların güvenli olması sağlıyorlardı. Müze gördüğüm fibula’lar (süslü çatal iğneler) ile pelerinlerini nasıl tutturduklarını hayal etmek çok zor değil. Sikkeler, sanatsal çanaklar Frig’lerin yaşamlarını daha iyi hayal etmemizi sağladı.

Bu büyük tümülüs mezarının ahşap’tan olması büyük ilgi uyandırıyor. Maalesef mezarı uzaktan görebiliyorsunuz.

Biz gezerken Biblo müze’nin serin bahçesinde bizi uslu uslu bekledi.

İşte Frig’lerin Gordion’nun başkenti ve Kral Midas’ın mezarından kareler:

Konuşmayı seven Murat’tan öğrendiğim bilgileri sizlere de anlatayım.  Bu seferki keşfi alanımız Eskişehir Kütahya arasında kalan Frig Vadisi. Anadolu topraklarına M.Ö.7 yy’da ayak basan Frigler Batı Karadeniz’den Burdur civarlarına kadar ilerlemişlerdir. Daha sonraları M.Ö.8 yy’da başkenti Gordion (Polatlı, Ankara) olan krallıklarını kurmuşlar. Kral Midas oldukça güçlü bir krallık kurmuş ki 5 yy kadar Anadolu’da bu bölgelere hakim olmuşlar. Ancak asıl yerleşim alanları Eskişehir, Kütahya ve Afyon arasında kalan bölge olmuş. Geçenlerde bu bölgenin doğu kısmındaki Yazılıkaya ve Han bölgesini gezmiştik. Kısaca bu bölge de görecek, öğrenecek daha çok şey varmış.Bu habere aslında çok seviyorum….

Sabah gezimizden sonra Eskişehir’den ayrılıp Kütahya yoluna doğru ilerliyoruz. Sonra Frig Vadisi levhasından doğru sapıyoruz. Nuray’ın kucağında etrafı rahatlıkla izliyorum. Ortam yeşil…İlk durağımız Kızılinler oluyor. Köy’e ismini veren kızıl inleri inceliyoruz. İnlerin bazıları samanlık olarak kullanılmakta. Bu yüzden giremiyorum. Kızılin’den kareler:

Kızılin Köy’ünün kenarında Porsuk çayı akıyor. Çay içinde yaban ördekleri dikkatimden kaçmıyor. Aracımıza atlayıp ilerlemeye devam ediyoruz.

Etraf çok ağaçlık değil. Ancak ortam oldukça yeşil.. Kırmızı kırmızı gelincikler ortama renk veriyorlar.

Tarım yapılan bu arazilerde hayvancılık pek çok yerde olduğu gibi azalmış durumda. Murat araçı durduğunda bu bölgede rastladığım en büyük koyun sürüsünü görüyorum:

Köylülerin ağırlıklı geçim kaynakları tarım. Karasal iklime sahip bu topraklarda tek hasat alabilen  köyler gelir açısından çok da rahat değiller. Kızılinden yaklaşık 9 km sonra Gökçekısık Köy’üne varıyoruz. Gökçekısık Köy’ü de aynen Kızılinler Köy’ünde olduğu gibi Porsuk Çayı kenarına kurulmuş durumda. Gökçekısık Köy’ünde de Frig’lere ait tüfe oyulmuş yerleşim alanlarını görüyoruz. Yerleşim alanları köy evlerinin arkasında kaldığı için erişemiyoruz.

Gökçekısık Köy’ünden ayrılıp Frig Vadisin’den Kütahya yönüne doğru ilerliyoruz. Hava çok açık değil ama sıcak. Bu yüzden Nuray’dan bol bol su istiyorum. Nasıl mı anlatıyorum? Çok kolay. Pet su’ya pati atıp Nuray’ın gözlerinin içine bakmam yeterli oluyor. Hemen araç duruyor, suyum veriliyor. Camı açtırmak için ise cama pati atmak yeterli.. Konuşmayı gereksiz buluyorum. Bir pati bütün işleri hallediyor. Ne de olsa akıllı insanlar.

Murat’ın anlamadığım bir göl ve baraj merakı vardır. Bir ara sadece gölleri ve gördüğümüz barajları ziyaret ettik. Çok güzel göller gördük.İçinde kırmızı renkli balıklı olanlarını hatırlıyorum. Yolumuzun üstünde Porsuk Baraj’ına uğruyoruz. Herkes gibi Baraj görevlisi beni seviyor. İşte baraj bölgesinden kareler:

Baraj’a uzaktan bakınca pek bir şey anlamamıştım. Baraja baktığımız tepe fena esmiyordu..Baraj’ın yanına gidince çok büyük olduğunu anladım. Beton yapıları ve ortamları sevmiyorum. Üstelik titreşim aldığım beton zeminlerde yürümekten aslında hoşlanmıyorum. Herkes gidince bende mecbur kaldım ve baraj üzerinde yürüdüm. Baraj dedikleri şey bayağı büyükmüş…

Burayı da geride bıraktıktan sonra Frig Vadisin’de ilerlerken Murat duruyor ve bana müjdeli haberi veriyor.. Ufak bir dere ve yeşil çimenler..İşte benim sevdiğim bu.. Hafiften rüzgar esecek suların şırıltısı yanında.. O sırada rüzgarın ses çıkardığı çimenlerde patilerimle yumuşak zeminde koşacağım.. İşte benim mekanım…

Burada biraz koşturarak ortamın keyfini çıkartıyorum..Derenin suyundan içiyor, birazda otların tadına bakıyorum..Bundan 8 yıl önce bizimkiler benim ilk otladığımı görünce epeyce şaşırdılar. Sonra bir sürü yorum.. Yok başı ağrıdığı için yermişiz, yok midemiz ağrırsa yermişsiz.. Hiç bir değil…O ortamda canım çekiyor. Öyle temiz ve güzel kokuyorlarki çok da bilmeden bir kaç tanesini yiyiyorum.. Hem Murat’ta yapıyor kimse onun için öyle bir şey demiyor.

Frig Vadisinde ilerlerken tüflerden oluşan kayalara oyulmuş yerleşim mekanlarını görüyoruz. Şimdi Tüf ne diyeceksiniz.. Nuray adeta kafamı şişirdi bu konuda. Bu yüzden ezbere biliyorum. Yanardağın püskürttüğü kül ve lav parçalarından oluşan çökelti kaya..Kısacası bu kaya kolay oyulduğu için Frigler’de bu kayalara oyarak evlerini inşa etmişler. Kulağa güzel geliyor. Murat hatta tüf kayaları incelerken çok kolay şekil verildiğini keşfetti. Bir kaç tanesine girdiğimizde buraların ahır olarak kullanıldığını fark ediyoruz. Yine Murat & Nuray birisine söyleniyorlar. Adı Kültür Bakanlığı..Kimdir bilmem ama adamcağıza akıl öğretip duruyorlar. Bazende tebrik ediyorlar. Kimdir bu acaba? Görünce ısırsam mı ısırmasam mı karar veremedim..Sanırım buraları yeterince korumuyormuş.. Bak verecekler bana her gün beş kurabiye ben nasıl korurum gösteririm onlara

Frig vadisinden bir dur bir kalklarla adım adım ilerledik neredeyse..Bir ara bir köy’e geldik.. Bizimkiler birilerini görünce hemen sohbete başladılar..Eskişehir’li iki emekli karı koca buradaki köy evlerinin önünde çapalıyorlar. Ben ise bu arada çevreyi kolaçan ediyorum.. Hani çevrede başka köpek varsa ona burada olduğum mesajını bırakmalıyım.. Niye diye sormayın.. İç güdü denilen şey yüzünden koklayıp bazende olmayan çişimi yapıyorum..İçgüdü işte )

Tam konuşurlen Murat heyecanla toprağa atlıyor.. Sanki havuz.. Adamcağız ve bizler şaşırıyoruz…Üzerini silmeye çalıştığı bir pişirilmiş bir kili eline alıyor..Üzerindeki işaretler ilgisini çekiyor.  Sanırım Friglerden kalan bir şeyi buldu. Öyle heyecanlamasa olmaz sanki..Korktum ve tüm koku kontrasyonum ortadan kalktı…Bugünkü evdeki tabağa 4000 yıl sonra birileri atladığı görse  kimbilir ne yapar.. Bırak Murat yaww..Dünya zaten 6 milyar yaşında..Yüzlerce uygarlık görmüş , en az dört kez evrimleşme görmüş bu dünyada kısacık insan tarihliği dönemine şaşmamak gerekiyor…Geçenlerde Nuray sesli okurken bende dinledim. Anadolu’daki dağlarda topladıkları fosiller yaklaşık 150 milyon yıllıkmış.. Neymiş 150.000.000 yıl… Ben kaç sene yaşıyorum: 15.. Bunu hayal bile edemiyorum.  Akıllı insan kaç senelik : 100.000 yıl. Murat’ın elinde tuttuğu fosil kaç senelik 150 milyon yıl..Kıyaslayın bakalım. İnsanlık tarihi bu fosile göre çok yeni. Bu fosilin yanında mağarada yaşayan insan sanki dün gibi yakın..

Güneş ve bulutları oyunları arasındaki öyle bir vadiye geliyoruzki manzara çok güzel görünüyor. Burada öyle su sesini dinleyecek dere yok belki ama çayırlık öyle güzelki..Ufuk açık ve seyir enfes…Aşağıdakiki fotoğraflar sadece görüntüyü veriyor. Buraların havasını almalı, dokunmalısınız. Yoksa kuru kuru fotoğraf hiç bir şeyi ifade etmiyor. Bu tepelerde, çayırlıklarda rüzgarın şarkısı ile gezmeli, o geçmişi yaşamalısınız…

Buradan çok keyif aldım.. Nuray’ın kucağından pencereden sarkarak rüzgarın keyifini çıkarıp biraz ilerledikten sonra durduk.. Murat uzun objektifini taktı ve çevredeki çiçek ve bitkiler fotoğraflanmaya başlandı. Ben de bu arada çiçeklerin kokuları içinde çayırlık içinde gezinmeye başladım. Tabiat öyle güzelki.. Görselliğinden öte kokusunu duymalı, rüzgarın getirdiklerini dinlemelisiniz..Bu yüzden kalkın ve keyife doğru yolculuk edin. Yoksa bir şey anlamak mümkün değil. Onlar fotoğraf çekerken otların arasına sırt üstü yatıyor ve gözleri kapıyıp sadece kokularla tabiatı dinliyorum.

Bir ara hep beraber tabiatı rüzgar eşliğinde dinledik. Ben gözleri kapadım yine ve kokusu ile dinledim tabiatı.

Keyfi sefamız sona erdikten sonra yola koyulduk yine. Porsuk barajı görünüyor yine… Bu sefer üzerinde büyük kuş sürüleri var üzerinde. Posruk barajı kuş göç alanı üzerinde olduğundan pek çok kuşa misafirlik yapıyor. Murat ile Nuray’ın hayranlıkla izledikleri pelikanlardan kareler. Bu karelerle Frig vadisinden ayrılmış oluyoruz. Kütahya-Eskişehir yolundan Nuray’ın annesinin evine doğru dönüyoruz.

Porsuk Barajı kenarında yer alan Frig yerleşim alanlarından biri:

Posruk barajındaki Pelikanlar:

Çok yol aldık.. Uykum gelince Nuray’ın kucağında uykuya dalıyorum..Sonrasında Eskişehir’deyiz….Bu gezide de çok şey görüp, öğreniyorum.. Sizlerin de bizim gördüklerimizi görmeniz dileğiyle hoşçakalın.

Cumartesi sabahı bakıyorum hava kapalı.. Süper.. Saat olmuş 07:00.. Hemen bir kalk havlamasıyla önce Murat’ı sonra Nuray’ı kaldırıyorum. Murat’la site içinde kısa bir turdan kahvaltımızı yapıyor ve Nuray’la araca eşyaları yükleyip yola çıkıyoruz. Cimri Murat feribota binmeyip İzmit körfezinden doğru yol almayı tercih ediyor. Aslında gerekcesi çok da kötü değil. Feribottan sonra tekrar doğuya gidecek olmamızdan dolayı İznik’e Gölcük üzerinden doğru gidiyoruz.

Bu yol enfes. Dağlar çok yüksek değil, ortam ise yemyeşil. Bol bol da dere var. Bir ara Murat aracı kenara çekip aşağıda her iki tarafı dere ile çevrelenmiş çiftliği kareliyor. Ne güzel koşulur bahçesinde…

Hava kapalı ama yine de ılık. Çok susayıp pet şişeyi tırmıklayınca Nuray, Murat’ı ilk çeşmede durması için talimat veriyor. Murat’a doğrudan bir şey anlatmak çok mümkün değil. Tamam araba kullanıyor ama yine de dişi zekasından yoksun. Nuray’a anlatıyorum. O da Murat’a komut veriyor ve benim dediğim yapılıyor ve en yakındaki çeşmede duruluyor ve suyumu içiyorum. Suyumu içtikten sonra çevrede koku analizi yapıyorum.. İşte benim güzel bir fotoğrafım daha :

Bu moladan kısa bir süre sonra kocaman bir göl olan İznik gölü’nü tepeden görüyoruz. Aşağıda her yer zeytin bahçesi..Ben sevmem ama Murat leblebi gibi yer. Ona bir ekmek bir de zeytinleri verin yeter..Yukarıdan gördüğümüz yer Boyalıca kasabasıymış. Murat’la buraya motosikletle bir kez daha gelmiştik ama Nuray’la konuşurken duyuyorum meğerse motosikletle bensiz defalarca gelmiş. Hain ne olacak..Bensiz gezmiş meğersem..

 Kısa bir süre sonra bizimkiler İznik’e geldik diye seviniyorlar. Bakalım beğenecek miyim? İlk olarak hemen şehrin girişindeki I.Murat Hamam’ında duruyorlar. Hamam 14.yy’da yapılmış. İyi restore edilmişki patilerim gayet düzgünce yere basıyor. 2007 yılında restore edilen hamam bahçesinde İznik çini işleri satılıyor. Murat’ın kucağında ezgilerle yankılanan Hamam’a giriyoruz. Gitarist müziğini hamamın duvarlarında müziğine ses buluyor. Ezgilerle geçimişe gidiyor tek tek hamamın odalarını geziyoruz.

Etrafda öyle çok insan yok. Rahatlıkla geziniyorum. Murat’a bağlı tasma ile rahatlıkla Murat’ı istediğim yöne çekiştirebiliyorum. Bu tasma denilen şey istenilen yere götürme de son derece faydalı. Diğer konuştuğum köpekler olayı yanlış anlamış olacaklar, tasmanın kendileri için takıldığını sanıyorlar. Halbuki çok faydalı.. Etrafda istediğim gibi Murat’ı dolaştırdıktan sonra araca geri dönüp yola devam ediyoruz.

Aracı park edip İznik sokaklarında gezintiye başlıyorum. Kent oldukça temiz. Temizlik ve çevre işlerinden sorumlu müdürü kutlamak gerek. Murat’ın deliler gibi çalışıp ödediği vergiler boşa gitmemiş burada..Sonrasında merdivenlerden inmekte ısrarlı Murat’ı kırmayıp iniyorum.. Bahçe enfes. Burası Ayasofya..

Ayasofya camisi büyük bir yapı. İçeri de epey bir kalıyoruz. Bizimkiler dolaşırken ben de bağımsız olarak etrafı dolaşıyorum. Nuray’a takılmak pek mümkün değil. Bir yapıtın başında oturur dakilarda okur sonra da inceler. Kısacık ömrümde yüzlerce yıl öncesini hiç merak etmiyorum. Bu arada beni de karelemişler. İznik’in Ayasofya’sını merak ediyorsanız gidip görün.. İşte benden tarihi pozlar :

İznik aslında surlarla çevrili bir kentmiş. Kent’e giriş için dört kapı kullanırmış. Kent bu surlarla korunaklı haldeymiş. Bugün halen surlar korunuyor. Kapılar çok iyi olmasa da korunur durumda. Murat ile Nuray’ın tarih merakı yüzünden bende az çok bilgileniyorum. Surlar epey bir eski. Kokladığım zaman anlamıştım. Nuray’ın anlattığına göre surların tarihi MS. 123 yüzyıla kadar uzanıyor.İç surlar ve dış surlarda toplam 238 kule bulunuyormuş.. Yani İznik’de dolaşırken surların içinde kalıyorsunuz. Kent’in tamamı bu surlar arasında yer alıyor. Bunu dinleyince burada gezinmek daha çok hoşuma gidiyor. İşte surlardan kareler:

İç ve dış surların hetbeylerinde etkilenmemek mümkün değil. Bizans imparatorluğu iyi inşa etmiş. Bol bol yürümek iyi geliyor. Bizimkiler fotoğraf çekeceğiz derken kısa sürelerde beni unutuyorlar. Neyseki tasmaya asılınca Murat beni hatırlayıp ilgilenmeye başlıyor. Sonra ünlü İznik çini çarşılarını geziyoruz. Çarşıda elbette yine ilgi odağı benim. Çarşı ve insanların tümü oldukça sevecen. Dükkan dükkan tek tek girip geziyoruz. Bizimkiler alışverişlerini yaparken ben de özellikle kırmızılı olan çinilere bakıyorum. Herkesdeki pozitif etkiyi sezmemek mümkün değil. Sanatçıların çoğundabu pozitif enerjiyi hissetmemek mümkün değil. İznik çinisini, ateşle ölümsüz kılıyorlar. El emeği göz nuru her bir eser..

Hemen sonrasında Çinili camiye doğru yol alıyoruz. Çini’li cami gördüğüm en güzel camilerden. Minaresi hemen ilgi çekiyor. Minaresinin tamamı biraz önce çarşıdaki çinilerle döşenmiş durumda.

Tek güzellik bu cami değil. Hacı Özbek camide oldukça güzel bir yapıt.

Epey bir yürüyoruz. Benim acayip hoşuma gidiyor. Zaman zamanMurat “Biblo gel istersen kucağa” diye seslense de bu teklif çok cazip gelmiyor. İster istemez surlar içinde geçirdiğim her birvakit benim daha çok büyülenmemi sağlıyor. Ne ben ne de bizimkiler durmak bilmiyor ve tarihi Çiniciler çarşısına gidiyoruz. Diğer çarşılar nispeten daha yeniler.

Nihayet hepimiz yorulup açıkıyoruz. İznik’e gelip de “Köfteci Yusuf” tan köfte yenmeden dönmek olmazmış. Köfteleri bir o kadar güzel.. Hesap ise o kadar ekonomik. Köfteci Yusuf’un köftelerine her şekilde kefilim ancak tatmadım ama Murat ile Nuray’ın büyük keyifle kaymaklı ekmek kadayıfı yediklerini biliyorum. İznik’e tam gün ayırmak gerekiyor. Önce surları ve dört kapıyı gezmeli. Sonra bu surlar içindeki tarihi kentte ateşte hayat bulan sanat eserlerini görmeli ve onlardan birer hatıra satın almalı. Sanatkarların yaptıkları bu eserleri sadece izleyip gitmek olmaz. El işçiliği ile yapılan bu eserlerden bizimkilerle birlikte ben de etkileniyorum. Nuray’ın dediğine göre Kırmızı Çinili bir eser ve Hayat ağacı almak gerekiyormuş. Çinilerin üzerinde kadırga kalyon yelkenli gemilerini görürseniz şaşırmayın.Bizimkiler merak edip defalarca sordukça bende öğreniyorum. Kimisi göle yelkenli gemilerin geldiği söylüyor. Bu çok inandırıcı olmamakla beraber Gemlik koyu’nda gelen Kadırga’larla yapılan alışveriş sırasında görülen gemilerin çiniler üzerine geçmesi daha akıllıca geliyor.

Çinilerin orginaller müzelerde sergileniyor. Maalesef bir kısmı halen yurtdışındaki müzelerde sergilenmekteymiş. Eskişehir’e doğru yola çıkarken ben de iyice yoruldum ve arka koltukta uyumaya başladım..Gün ve gezi bitmedi ama şimdilik benden bu kadar..

Epey bir yol aldıktan sonra Manisa’ya variyoruz. Aslında Spil Dağı’nın Manisa’nın hemen dibinde olduğunu da yolda Nuray Netbook’undan internet araştırmasına öğreniyoruz. Aslında bu duruma biraz moralimiz bozuluyor. Hemen şehirin dibinde olan bir yer için bu kadar yolculuğa değecek mi? sorusu işaret oluşturuyor. Spil Dağı’nı yavaş yavaş tırmanıyoruz. 23:30 civarında konaklamayı yapacağımız zirveye en yakın yere varıyoruz.  Yer ayırttık ancak Orman memurlarından iz yok. Neyse kaldıkları lojmanı bulup uykularından kaldırıyoruz. Pek memnun olmasalarda evimizi gösterip anahtarı teslim ediyorlar.

Zaten bir kaç parça olan eşyayı eve taşıyıp hemen veranda’ya çıkıyoruz. Çevre’de otlayan atları görüyoruz. Sessizce biz onları izlerken kaslı vücutları ve asil görünüşleri etkiliyor bizler.. Ne bir eğer ne de başka bir şey var. Tamamen serbest durumdalar. En öne birisi çıkıp bizi iyice süzüyor ama sonradan otlamaya devam ediyor. Bu muhteşem iletişim gecenin sessizliğinde ve büyülüceği etkisi yaklaşık yarım saat kadar sürüyor. Nuray’la ikimizde masal diyarında gibiyiz.. Yabani atlar özgür ruhları ve kusursuz bedenleriyle hemen karşımızda duruyorlar. Yatağımıza yatarken bile yukarı kattaki pencereden seyretmeye devam ediyoruz.

Ertesi sabah kalktığımızda hep beraber yürüyüşe geçiyoruz. Evlerin önünde bulunan büyük yeşil alanı aşığ yola çıkıyoruz. Oradan hemen yanımızda bulunan kurumuş göleti ve yaylayı ziyaret ediyoruz.

Kaldığımız evde küçük buzdolabı ve ocak bulunuyor. Hepimiz çok açıktık. Sağlam bir kahvaltı yapıp çevreyi gezinmek için yola çıkıyoruz. Geceleyin geldiğimiz yola geriye doğru giderek Spil Dağı’nı gezmeye başlıyoruz. İlk ziyaret noktamız aşağıdaki gölet oluyor.

 Gölet o kadar etkileyici değil ancak çevresindeki yaban laleri görülmeye değer. Harika olan lalelerin doğal ortamlarında görmek son derece etkileyici. Lalelerden karelerimiz:

Göleti ve yaban dağ lalelerini terk edip aşağı doğru yol alıyoruz. Bir levha ile yamaç paraşütü yapılan noktaya doğru ilerliyoruz. Burası umduğumuz gibi Manisa’yı tepeden izliyoruz.  Manisa’daki sanayi ve şehri rahatlıkla gözlemlemek mümkün.

Sonrasında aşağıya inmeye devam ediyoruz. Turgutalp’de karnımızı doyurup çayımızı içip tekrar kamp alanına doğru yola çıkıyoruz. Kamp alanından ilerleyip dolin gölünü arayışa geçiyoruz. Dolin karst yapı içinde çökme sonucunda oluşan tava şeklinde çukurluklardır. Suyla dolarsa dolin gölü diye adlandırılıyor. Kamp alanından dağın güney-doğu tarafına doğru devam ediyoruz. Yolda ilerlerken vadinin diğer yakasında pek çok mağara görüyoruz. Bir yandan  fotoğraflıyoruz bir yandan devam ediyoruz. Bir virajı alır almaz önümüzde Spil Dağı’nın özgür atları karşımızı çıkıyor. Hemen duruyoruz. Sürünün lideri geri dönüp bze bakıyor ve gözlemliyor. Sürü ilerlerken o bizi gözünden ayırmıyor. Araçı bırakıp Nuray’la yürüşe geçiyoruz. Atlar bir noktada yoldan ayrılıp dağa yöneliyorlar. Ne kadar ürkek davransalarda konumlarını bozmuyorlar. Nuray’la çok da kısa olmayan bir süre onları hem seyrediyor hem de fotoğraflıyoruz. Bizlerde pek çok kişiye özgürde olsak onların asil ve özgür duruşları oldukça etkileyici…Umarız ki asırlarca bu özgürlükleri devam eder ve Spil dağı’nın asıl sahipler onlar olurlar. Şunu unutmamak gerekiyor Spil dağında misafir olan bizleriz ve saygılı bir misafir gibi davranmalıyız. İşte Spil Dağı’nın yaban atları:

Bir önceki gece yarısı yaban atlarının hemen yanıbaşımızda otlamasından sonra bu manzara bizi daha da etkiliyor. Hep yarıştırılan, çalıştırılan atları görmeye alışıp olduğumuz atları bu şekilde özgür olunca ben de büyük bir haykırış hissi uyanıyor. Onlar özgürler ve istedikleri gibi davranıyorlar. Kimsenin veya hiçbir sistemin kölesi değiller… Onlar sadece ve sadece Spil Dağ’ının özgür atları..

Bu etkileyici manzarayı bırakıp dolin gölü’nü bulma umuduyla aşağı doğru inmeye devam ediyoruz. Aşağı inerken başka bir sürü daha karşımıza çıkıyor. Bu sürede bulunan taylar oldukça sevimliler. Bunları da dakikalarca seyrediyoruz.

Aşağı  doğru topraklı yolda yol alıyoruz. Keşfetmek öyle güçlü bir duygu ki kimse bu yoldan sizi ayıramıyor. Zaman zaman saatlerce güneş altında alıyor, zaman zaman da bu şekilde  toz içindeki virajlı yolda yol alıyorsunuz. Aşağıdaki köye doğru ilerliyoruz. Yolumuza ilk çıkan araca dolin gölünü soruyoruz. Aslına bakarsanız klasik Ege’li yanıtı olarak oraya gitmek zor yanıtını alıyoruz. Önce yol alsakda onca caydırıcı cevaba yebik düşüp dönüş yoluna geçiyoruz. Bu yenilgi içimizde kalıyor. Ancak Anadolu insanına olan güvenme duygumuz daha ağır basıyor..Nitekim Ege insanı biraz daha farklı. Kesinlikle güvenilmez değil ama daha yavaş ve ağırkanlı.. Nitekim oyun havaların da belli değil mi?

Yukarı çıkarken aradığımız dolin gölünü görüyor ve hemen gölün kenarında bulunan aracı fark ediyoruz ve üzülerek uzaktan izliyoruz. Varlığını görmek bile mutlu ediyor ama yöre halkını tanıyarak hareket etmenin gerekliliğini öğreniyoruz. Maalesef bize göre Ege halkı biraz daha ağır kanlı ve onların zor dediği bizim için günlük yaşantı olabiliyor. Kimse alınmasın ama bizim için durum böyle.. Ulaşmadığımız dolin gölünün uzaktan görüntüleri. Gölün kenarında bulunan araca imrenerek bakıyoruz:

Dolin gölü umduğumuzdan daha büyük. Dolin gölü’nün büyüklüğü bu civardaki mağaraların ne kadar araştırılmaya değer olduğunu ortaya koyuyor.

Ertesi gün kahvaltısı sonrasında kısa bir geziyle Spil Dağın’dan İstanbul’a doğru yola çıkıyoruz. Spil Dağın’dan son kareleri alarak yola Spil dağı’nı terk ediyoruz.  

Kdz.Ereğli çoçukluğun geçtiği yer ama pek çok da gidemediğim yer var. Bunlardan biride adını son zamanlarda duyduğum Bölüklü yaylası. Gezi künyemiz:

Mesafe: Alaplı-Yayla arası  yaklaşık 42 KM
Rakım: 1100 metre
Yol: Toprak yol. Normal araçla gidilebilir.
Yiyecek: Ekmek-Peynir. Yaylada su var. Molabey Köyü’nden mancarlı ekmek almayı unutmayın.
Süre: Yaylaya ulaşım süresi geze geze 1 saat
Haritamız:

Alaplı Deresi’nin doğduğu noktaya doğru gidiyoruz. Tam bir ilkbahar havası var. Hava enfes. Her yer yemyeşil olmuş durumda. Alaplı’dan derenin hemen yanından Molabey Köy’üne doğru yol alıyoruz. Her yerde küçük traktörler var. Eskiden pancar moturundan bozma yaparlardı. Hep yamaçlarda tarım yapıldığından araziler küçük. Bu yüzden büyük traktörler kullanılamıyor.

Kısa sürede asfalt yoldan Molabey Köy’üne erişiyoruz. Burada durarak mancarlı köy ekmeğinden alıyoruz. Biblo cama yapışık vaziyette gidiyor, öyle heyecanlıki gördüğü her şeye heyecandan havlıyor. “Yuppii bakın geziyorum, çok mutluyum” havhavları bunlar. Sadece ağzıyla değil, gözleriyle de gülüyor.

Molabey köy’ünden sonra rakım sürekli artıyor. Ağaçlar tünel yapmış.. Biz yol alıyoruz. Yanımızda akan dere Alaplı Deresi. Aşağıda olduğu gibi değil. Son derece berrak ve temiz. Yukarı doğru çıktıkça dereye katılan kolları birbir aşağıda bırakıyoruz ve derenin suyu azalıyor. Orman ağırlıklı kayın, gürgen ve meşe ağaçlarıyla dolu. Zaman zaman kestane ağaçları da dikkatimi çekiyor. Bahçelerde ise fındık en çok gözümüze ilişen tarım bitkisi. Rakım artıp yaylaya yaklaştıkça köknar ağaçları ormana hakim oluyor.

Halen çalışmakta olan su değirmeni. Ağırlık mısır övütümü için kullanılıyor.

Alaplı deresi yol aldığımız vadinin tabanından kıvrıla kıvrıla akıyor. Yayla’ya kadar hep bizimle birlikte olacak.

Sonunda yaylaya varıyoruz. Yayla’da üç aile görüyoruz. Onlarda yaza hazırlık amacıyla gelmişler. Yayla’da iki tane de yaramaz köpek var. İlk başlarda rahat bırakmasalarda sonradan anlaşıyoruz. Yayla çok büyük bir alan değil ama ortam oldukça güzel. Yayla’nın hemen arkasındaki tepenin heyelandan kaydığını görüyoruz. Yayla’da her yer papatya ve yayla çiçekleriyle kaplı. Ağaçlara ise henüz bahar gelmemiş durumda.

Yayla çevresinde biraz dolaştıktan sonra ağaç altına geçip karnımızı doyuruyor hem de yaylanın keyfine varmaya çalışıyoruz. Biblo’da çimenlere uzanıp, yaylanın suyunun tadına bakıp keyif yapıyor. Arada sırada köpeklerle koştursada benim araya girmem ile kavga edilmiyor. Mancarlı ekmek ve Alaplı’dan aldığım Çaycuma kaşar peyniri ile karnımızı doyuyoruz. Kaşarın tadı da enfes..Ekmekle öyle güzel gidiyorki..Ekmeğin yarısını neredeyse yaylanın iki azmanı köpekler bitiriyor.

İşte dinlence yerimiz:

Yayla’nın daha yukarısında Bacaklı Yaylası var. Ancak eve çokda gecikmek istemiyoruz. Bu yüzden yaylanın yukarısındaki Anıt Ağaça gidip dönüş yoluna geçeceğiz. Anıt ağaç yolu dar ve hemen gidişdeki sağ tarafı dik uçurumdan oluşuyor. Aslında yürümek en iyisi.. Ancak araçla girdiğimizden yola devam ediyoruz. Zaman zaman yola düşmüş kayaları da zikzaklarla geçip Anıt ağaça varıyoruz. Ağaçın hemen aşağısına Doğa Koruma ve Milli Parklar Genel Müdürlüğü tarafından bir tabela bulunuyor. Bu tabela’da verilen bilgiye göre ağacın cinsi Porsuk. Çevresi 8 metre. Yaşı ise 1000 yaşında deniliyor. Maraş’ta gördüğümüz ardış ağacını anımsıyoruz. Çevresi 12 metre, yaşı ise 1500 yaşındaydı.

Görülesi anıt ağacı ziyaretimizden sonra yayla’dan aşağı doğru iniyoruz. Bir aracın bozulmuş olduğunu görüyoruz. Yardım için duruyoruz. Yayla’ya çıkarken araçları bozulmuş.  Gelin götürelim diyoruz. Biz yürüyüz deselerde mahalle’nin çok da yakın olmayacağını düşünerek en azından çouk ve bayanları götürelimi teklif ediyoruz.  Mahalle Tavaklı yolundan yukarıda. Sanırım mahallenin adı Fındıkağaç’tı. Hanımları bıraktıktan sonra erkekleri de eve bırakıp Ereğli’ye dönüyoruz.

Oldukça keyifli bir gün daha geçiyoruz.

Yazılıkaya ilk önce adını duyurdu bize.. Sonra okumaya başladık.. Görünce ise  çok gerilere gittik, bulduk kanıtları, inceledik.. Dokunarak yaşadık… inandık okuduklarımıza..Zamanda yolculuk böyle başlıyor. Hani okumadan giderseniz her şey sadece bir taş parçası ve biraz da hayret uyandırıcı olurlar belki. Oradaki yaşanmışları bilirseniz farklı.. Kaparsınız gözlerinizi, biraz rüzgarın etkisi, biraz havadaki güzel kokularla zihninizde yaşamaya başlarsınız..Binlerce yıl geriye gider duyarsınız oradaki mutluluğu, savaşı, kavgayı…

Gezimizin başlığı Yazılıkaya ama gezimiz çok şeyi içeriyor. Eskişehir çevresinde yaklaşık 240 Km’lik bir yolu kapsıyor. Bu gezimizde çok geçmişe gideceğiz. Yazılıkaya ve tarihini anlatmak buraya sığmaz. Biz bu yüzden sadece gezimizden söz edeceğiz.

Anadolu topraklarının her parçası tarih içeriyor. İster kurak ister ormanlık olsun. Her köşesinde pek çok insan soyu fevkalade yaşamışlar. Eskişehir, Kütahya, Afyon üçgeninde bu önemli bölgelerden biri.

Eskişehir Nuray’ın memleketi..Konaklama yerimizde annemle babamızın evi..Konaklama fevkalade. Evde güzel yemekler ve sıcak bir ortamdayız.  Gezimiz bu şekliyle birden fazla amaç taşıyor: Anne babamızı görüyor onlarla hasret gideriyor, Yazıkaya tarihini yaşıyor, Eskişehir’i bir turist gibi gezip kareliyoruz..

Tarih gezimiz için yönümüzü Ankara yoluna oradan da Seyitgazi’ye doğru çeviyoruz. İşte Yazılıkaya gezimizin künyesi:

Gezi KM: 242 KM
Süre: 9 Saat
Yemek: Peynir Ekmek
Konu: Tarihi teneffüs etmek. Keşfedilmişi tekrar keşfetmek..
Gezi Öncesi Hazırlık: Frigler’i, Midas’ı okuyun okuyun okuyun..
Gezi Lideri: Biblo

İlk durağımız tabelalarını gördüğümüz Doğanlıkale oluyor. Bu ismin tarihi M.Ö.500′yıllara dayanıyor. Tüf’e yedi kattan oyulmuş yapı pek çok uygarlığa sahne olmuş.  Tüf Frig vadisinden bol bol bulunan kolay şekil verilen bir kaya türü. Tüf yanardağın püskürttüğü kül,kum ve lav parçalarından oluşuyor. Gözeneklerden oluşan bu çökelti taşlar hafif ve kolay şekil verilebiliniyor.

Doğanlıkale oldukça etkileyici. Doğanlıkale ile Deveboynukale yanyana yer alıyorlar.

İşte kareler:

Doğanlıkale’de giderayak Doğan kuşunu ve yuvasını fark ediyoruz. Doğanlıkale’ye adını veren doğan kuşunu görmek etkileyici. Doğan’nın yuvasına konuşunu ve sonradan ayrılışını izliyoruz yavaşça ve keyifle. Arkasından yolumuz üstünden bulunan Gerdekkaya bölgesine geçiş yapıyoruz.

Buradan hemen sonra Yazılkaya anıtlarına geliyoruz. Buranın tarihini mutlaka okumanız gerekiyor. Okumadan bu bölgeye adım bile atmayın. Keyfini sürmek imkansız olur. İşte Yazılıkaya fotoğraflarımız:

Yazılıkaya çevresinde tam bir tur atıp tepeye, oradan da tekrar aşağıya iniyoruz. Tepeden çevrenin manzarası oldukça güzel. Tüf kayalar oyulmuş pek çok oyuk hemen göze çarpıyor. Yazılıkaya’nın arka cephesinden bulunan basamakların ne kadar hızla yıpranmış olduğu gözümüzden kaçmıyor. 1950′lerdeki ilk ölçümleme çalışmalarında basamakların durumu hiç de fena değildi. 

Han ilçesine doğru yol alıyoruz. Han’nın tarihi de oldukça eski. Son yıllarda Anadolu Üniversitesi tarafından kazı çalışmaları sürdürülmekte ve tarih aydınlatılmakta. Diğer kazılar gibi bu kazılarda dönemsel yapılmakta ve son derece  yavaş gitmekte. Sanırım sadece yazları 1-2 aylık bir çalışma şeklinde yapılıyor. İlçede bulunanlar yardımıyla kazı yapılan bölgeleri buluyor ve bilgi alıyoruz.

Han’nın yeraltı şehirleri son derece enterasan. Hemen kafa fenerlerimizi takıp yeraltı şehrine dalıyoruz..Hale kazıların sürmekte olduğu yer altı şehrinde eminim keşfedecek daha çok şey var. İşte kareler:

Han’dan ayrılırken yorgunuz. Çifteler yoluna çıkabilmek için iki köy ve toprak yoldan yol alıyoruz. Aracımızın arkasında bıraktığımız toz bu vadinin tozu…Aracımıza ve bize de bulaşıyor..

Akşam üstü yorgun ama büyük keyifle evimize varıyoruz. Biblo tarihin içindeki doğa’dan son derece memnun. Bizimle epey yürüdü ve keyif aldı. Şimdi ise her zamanki gibi uyuyor..

- Murat buldun mu?
- Ali buldum ama burada bir tane daha mağara var!!
- Nasıl yani. Üfleyen mi değil mi?
- Yok Üfleyen’nin hemen üstünde ?? (Kafamı kaşıyarak) Allah Allah bu bölgede başka kayıtlı mağara yoktu?

Ali ile Nuray yanıma gelirler.
- Bu ne?
- Mağara
- İyi de bu mu üfleyen?
- Yok bu üflemeyen
- ??????

Bir mağara bu kadar mı tesadüfen keşfedilir. Üfleyen MTA tarafından bulunup çizilmiş bir mağara. Ancak geçen keşfimizde yeni bir kol bulduk. Bu kolu ölçüp haritalandırma işini yapalım istemiştik. Üfleyen gelirken bulduğumuz mağara ise kayıtlar da yok.  Burayı da buluyor, ölçüyor ve çiziyoruz. İşte üflemeyenin macerası..

Bu gezimizde aslında olağan olmayan şekilde başladı… Cuma akşamı işten yorgun oturuyoruz. Nuray “Yarın ne yapacağız ?” diye sorunca ben hafiften sırıtarak “Üfleyen’e gidelim” dedim. Gece saat 23:00.  Olur mu olur.. Karar verdik.. Ali’yi aradık.. Yarın gel üfleyen’e gidiyoruz. Ali biraz şaşkınlık biraz da hevesle teklifimi kabul ettik. Arkasından Arda’yı arayarak sabahın köründe malzeme temini rica ettik.. Sabah erkenden Arda’dan ölçüm setlerini alarak yola koyulduk.

Olağan şekilde Soğucak yaylasını bulduktan sonra bu sefer aşağı yola araçla gitmeye kararlı ben Nuray ile Ali’yi yaya bırakarak yolu aramaya çıkıyorum.  Neyseki bu sefer Soğucak yaylasından Akçay deresine inen yolu keşfettik. Sonrasında bir önceki GPS kaydımız sayesinde yamaç üzerinde mağara’nın neredeyse tam üstüne konumlandık.  Hazırlıklarımızı yaparak aşağı doğru inişe geçtik. Bir önceki GPS kaydına güvenerek ben önden yola koyuldum. Çarşak’tan iniş o kadar kolay olmadı. Çarşak’ın soluna doğru yöneldiğimde tam üfleyen’i bulmayı umut ederken başka bir mağara gördüm. Dik bir bloktan oluşan karst yapının hemen dibinde olan mağara girişinin MTA tarafından veya daha önceden gelen bizler tarafından fark edilmemesi ilginç. Yazın bitkilerle ağzının kapanması sonucunda görmediğimizi düşünüyoruz.

Ali mağara girişinde:

Mağara girişi hazırlıklarına başlarken ölçüm setini araçta unuttuğumuzu fark ediyoruz. Ben çaşraf’ı nefes nefese tırmanıyorum. Araca ulaştıktan sonra araçla yoldan aşağıya Akçay deresine iniyor ve yamaçı aşağıdan tırmanıyorum. Bu daha kolay oluyor. Nitekim mağaranın konumu aşağıya daha yakın. Bu sayede de Nuray’la Ali ‘de tekrar o dik yamacı tırmanmak zorunda kalmayacaklar.

Mağara oldukça güzel. İçinde bulunan oluşumlar hiç de fena değil. Ölçümümüzü alıyoruz. Ölçümünü aldığımız bu haritayı Ali bir çırpıda aynı hafta sonu çiziyor ve yayınlıyor ve hikayesini o mizansel anlayışı ile anlatıyor. Hedefimiz olan Üfleyen Mağara’sını ise mağaradan su çıkışı çok fazla olduğu için ölçemiyoruz. Daha kurak bir zamana bırakıp aşağı doğru iniyoruz.

 Bu geziden karelerimiz:

Saitabat’ta hep beraber haritayı elimize almış bakıyoruz. Biblo sadece sabırsız bizi bekliyor. Balıkkesir güneyinde yer alan Bigadiç gözümüze ilişiyor. Bilmiyor hatta fikrimiz bile yok. Bigadiç’de beğendiğimiz otel Biblo’yu kabul etmeyince Bigadiç’i eliyoruz. Sonra haritadan bakarken en yakınındaki olan Sındırgı ilgimizi çekiyor. İnternette konaklama için bulduğumuz oteli arayp hemen yerimizi ayırtıp yola çıkıyoruz. İşte yine heyecan başlıyor.. Ülkemizin güzel bir köşesini daha göreceğiz.

Gezi Künyemiz:
Tarih: 20.Mart.2o010-21.Mart.2010
İl/İlçe: Balıkesir/Sındırgı
Mesafe: Bursa’dan 2.5 saat(213 KM). İstanbul’dan Yalova Feribotundan Sonra 3.5 saat (293 KM)
Konaklama: Emendere Otel  (http://www.sindirgitermal.com/)
Yöresel Yemekler: Güveç ve Bigadiç Helvası. (Özdur Kasabı ve Baş Helvacı)
Görülmesi Gerekenler: Hisaralan Kaplıcaları, Çaygören Köyü, Doğal Güzellikler

Sındırgı’ya Bursa’dan 2.5 saat sonra varıyoruz. Otelde sıcak bir karşılama ile karşılıyoruz. Eşyalarımız yerleştirdikten sonra otel lobisine geçiyoruz. Otel ummuduğumuzdan son derece temiz. Odalar, lobisi ve personel bir harika hatta… Personel Ilıcı eski adı ile Emendere köyü’nden..Biraz onlardan, biraz çevreden, biraz da bizden söz ederek sohbete dalıyoruz. Bizim mağaracı ve yeraltı bilimi ile ilgilendiğimizi öğrenenince hemen otel yanındaki mağaralardan konu açılıyor. Öyle merak ediyoruz ki yorgun olmasak hemen gidip bakacağız.

Sabah olduğunda ilk işimiz akşamleyin sözü edilen mağaraları görmek. Mağaraları görünce gözlerimize inanamıyoruz. Mağaraların hemen havuzun yanı dibinde. Mağara araştırmasını geceleyin yapmak üzere erteliyor ve gece karanlığından göremediğimiz otel ve çevresini geziyoruz. Biblo öyle mutluki zıplaya zıplaya yürüyor. Kısa bir keşif turunun ardından aşağıdaki kareleri fotoğraflıyoruz:

Kahvaltımız yaptıktan sonra otelin yukarısında bulunan termal kaynağa gidiyoruz. Dereden soğuk suyun aksamına alışkın Biblo dereden su içmeye kalkınca oldukça şaşırıyor. Verdiği tepki eğlendiriyor. Biblo ise bu sıcak akan dereleri sevmiş durumda.

 Termal kaynağa ulaşmamız 10 dakikayı alıyor. 32 derece olan su ortamı ısıtmış durumda. Termal su karşısında olan manzaramız ise ayrı bir güzellik.

İlk durağımız Sındırgı. Sındırgı küçük bir kasaba ancak çehresi şimdiden turizm hazır durumda. Gördüğümüz restore edilmiş evler,tarihi eczane ve düzen bizleri etkiliyor. Henüz turizmin yoğun ilgisi olmayan kasaba turizm insan kirliliğinden etkilenmemiş durumda. Belediye’nin bacası üzerinde dikkatimizi çeken leylekde bunun kanıtı adeta..

Eczane’nin mimarisi ve üzerindeki saat ve kuş yuvası oldukça ilgimizi çekiyor. Kuş yuvasını görünce Babama bahçesi için aradığımız kuş yuvası aklıma geldi. Bu kuş yuvaları konuldukları yerle özleştikten sonra pek çok kuşa ve hayata ev sahipliği yapıyor. Bu kuş evleri merhametin simgesi olarak görüyorum. Kardan, kıştan,güneşten sığınan kuşlar buraya yuva yaparlar ve edindikleri bu yuvaya her sene yerleşirler.

Sındırgı her ne kadar betornarme yapıya sahip olsa da eski mimarisini korumaya çalışıyor. Bugünlerde Belediye başkanı olan 32 yaşındaki Özgür Ertuğrul şehre büyük katkıda bulunmuş. Meydanda bulunan kişilerin ilgisini çekiyoruz. Onlarla sohbet ediyoruz. Meydanda serilmiş yörük halıları ilgimizi çekiyor. Halıların asıl sahibi yerine bizi sahiplenen yerel halk halılar hakkında açıklama yapıyor. Bölgenin köylerde dokunan yün halılarının meşhur olduğunu öğreniyoruz. Halıları inceliyoruz. Halılar klasik yörük desenleriyle süslenmiş. Köylerde kurulabn tezgahlarda dokunuyorlar. Satınalmıyor ama ilgiyle izliyoruz. Sındırgı merkezden Çaygören Baraj gölüne doğru ilerliyoruz.

Çaygören barajı yolunda ilgimizi çeken çiçekleri karelemeden yapamıyoruz.

Kısa bir süre sonra Çaygören Baraj gölüne ulaşıyoruz. Köyde söz edilen balık restaurant’ı var. Göl’den avlanılan balığı burada yemek mümkün. Ancak biz Bigadiç’deki güveçi hedeflediğimizden burada yememeyi tercih ediyoruz.

Göl kenarı yaklaştıkça baharın geldiğini etrafdaki kaplumbağa bolluğundan anlamak mümkün. İlk başlarda Biblo’nun ilgisini çeken kaplumbağlar her yerde olmasından dolayı Biblo’nun ilgisini yitirmesine sebebiyet veriyor.

 Çevrede gezerken zaman zaman “tak tuk” sesleri ilgimizi çekiyor. Sesin geldiğin noktaya gittiğimizde dişi savaşı veren kaplumbağalarla karşılaşıyoruz. Saat ilerledikçe  karnımız açıkıyor. Bigadiç’e büyük bir sabırsızlıkla yol alıyoruz. İnternette güveçin kasaplarda odun közü ateşinde yavaş yavaş yapıldığı söyleniyordu. İlk gördüğüm kasapta Güveç’in nerede yiyebileceğimizin tarifini alıyorum. Tavsiye edilen Özdur Kasabını kolaylıkla buluyoruz.

Bir yanı kasap bir yanı restaurant.. Burada kasaplar güveç’i yapıyorlar. Güveç 3-4 saatlik odun közünde yavaş yavaş toprak kaplarda fırında pişiriliyor. Fırın da sürekli duran güveçler istediğiniz anda hemen geliyor. Fast Food’dan bile hızlı. Şimdiye kadar yediğim en güzel güveç’i yiyiyoruz. Arkasından ise Bigadiç helvası ve ………… afiyetle yiyiyoruz. Bigadiç helvası enfes. Bildiğimiz tahin helvasına benzer şekilde tahin’den yapılıyor. Ağızda dağılan helvaya tadını çöven suyu veriyor. Neredeyse parmaklarımı yiyeceğim. Herkese acilen tavsiye ederim.  

Yağcılar tarafına gidip o bölgeyi gezmek amacıyla yola çıkıyoruz. Yoldaki manzaralar bir harika..

Çevreyi biraz gezdikten sonra bölgede bulunan Bor Madeni’ne gidiyoruz. Maden’de yasak olabileceği düşüncesi ile fotoğraf çekmiyoruz ama bor madeni hakkında bilgi alıyoruz. Açık madeni görünce ilkönce büyüklüğü ve derinliği hakkında emin olamıyoruz ama büyük bir iş makinesi ne kadar ufak göründüğünü görünce madenin büyüklüğü hakkında fikir sahibi oluyoruz. Madende çalışan kamyonların lastikleri benim boyumda..Buradaki her şey oldukça büyük. Bor madeni görsel açıdan oldukça etkileyici. Bu devasal büyüklükteki madenler Etibank tarafında işletiliyor. Türkiye’nin en büyük rezervi burada bulunuyor. Dünya’nın da en büyük rezervleri arasında. Madencilerin ilgisine çok teşekkür ederek madenden ayrılıyoruz.

İlk durağımız merak ettiğimiz Hisaralan. Burada su 92-99 derece arasında yüzeye çıkıyormuş. Neredeyse kaynar suyu merak ediyoruz. Termal sular fay kırıklarından aşağı iniyor ve magmanın ısıtması ile tekrar yüzeye çıkıyorlar. Sındırgı ve Bigadiç aslında bu özelliğiyle aynı zamanda deprem fay hattı üzerinde bulunuyor. 1942 yılında Bigadiç’de 6.1 büyüklüğünde deprem epey bir yıkıma sebep olmuş. Bu termal sular bu fay kırığından çıkarak yüzeye erişiyorlar.

Hisaralan’a Çaygören Gölünün diğer tarafından erişiyoruz. Çaygören buradan çok daha güzel manzaralar sunuyor.

Hisaralan’a ulaştığımızda termal kaynaklara ulaşmak çok da kolay olmuyor. Bakımsız köy alanından güçlükle termal kaynaklara erişim sağlıyoruz. Kaynar şekilde yüzeye erişen sular oldukça ilgimizi çekiyor. Gezindiğimiz alan termal kaynaklardan dolayı oldukça sıcak. Buraları yazın gezmek herhalde oldukça zor olsa gerek.

İşte kareler:

Aşağıda gördüğümüz seralar sebze meyve seraları. Ancak bir tanesi epey ilgimizi çekiyor. Çünkü seralar içinde havuzlar var. Burada akvaryum balıkları yetiriliyormuş. İlgili kimse bulamıyoruz ama yukarıdan da fotoğraflamayı ihmal etmiyoruz. 

Bugünlük geziyi bitirdikten sonra otelimize geri dönüyoruz. Yemeğimizi yemeden önce mağara keşiflerini yapıyoruz. Otelin hemen yanında olan mağalar normalde girdiğimiz mağaralar gibi serin değiller. İçinde bulunan termal sular yüzünden mağaralarda sıcaklar. Tulumlarımız yanımızda olmadığından kısa bir keşif yapıyoruz. Ölçüm setlerimizinde yanımızda olmamasından dolayı sadece mağaraların ön keşiflerini yapıp bırakıyoruz. En azından buraya harita ölçümü için tekrar geleceğiz.

Otel yediğimiz akşam yemeği bir harika. Ahşı Ilıca (Emendere) Köyü’nden. Ama yemekleri oldukça iddialı. Akşamleyin lobide muhabber koyulaşıyor ve çevre hakkında daha detaylı bilgi alma fırsatı buluyoruz. Anlaşılan daha bu bölgede gezecek, görecek ve keşfedilecek çok yer var. Geceyi bu keyifli sohbetlerle sona erdiyoruz.

Kahvaltı sonrası akşam sohbetler sırasında öğrendiğimiz gölü ziyaret etmek için yürüyüşe başlıyoruz. Otel’in üst tarafında yaklaşık 30 dakikalık yürüyüşle yaylaya ulaşılıyor. Burada buluna göl tam bir doğal harika. Kendinden kaynağa sahip göl gördüğüm en güzel göletlerden. İçinde su kaplumbağası, semender ve kurbağalar bulunan göl su yaşamı açısından oldukça zengin. Göl oldukça berrak ve göl içindeki bitki zengiliği akvaryumları aratmayacak nitelikte.  Göl bizlere öyle bir huzur veriyorki ayrılmak istemiyor ve bu göl başında saatlerce kalıyor ve çevreyi seyrediyoruz.

İşte gölden manzaralar:

Su kaplumbağaları:

Göl’den istemeyerek ayrılıyoruz. Bir bölgeyi daha keşfediyoruz. Bu bölgeye daha çok geleceğiz. Otelden tekrar görüşmek üzere diyerek ayrılıyor ve İstanbul’a dönüş yolculuğuan geçiyoruz.

İş gereği Bursa’ya sıklıkla gidiyoruz. Ancak işten fırsat bulup çevresini gezinmek için çok da fırsatımız olmadığı için şehire gelip geri dönmek zorunda kalıyoruz. Bu sefer kendimize ufakda olsa fırsat oluşturduk. İşlerimizi erken bitirecek şekilde organize ederek önce Bursa’da merak ettiğimiz bir nokta olan Saidabat Köyü’ne gitmeye karar verdik.

Gezi Künyesi:
Uzaklık: İstanbul’dan 120 dakika (Yalova Feribot’undan sonra). Kestel’den sonra 15-20 Dakika
Ulaşım: Yol son derece düzgün
Konaklama : Pansiyonlar Var
Yapmanız Gerekenler: Şelaleleyi görün. Dere kenarında keyif yapın. Saitabat Kadınları Dayanışma Derneğin’de yöresel yemeklerin tadına bakın.

Saitabat Köyü tarihi çok eski olmasa da Bursa çevresinde yer alan Kızık köyleri Osmanlı Devlet’inin ilk yıllarına uzanmaktadır. Saitabat yolu üzerinde bulunan Derekızık köyü’de görülmeye değer köylerden biri.  Son zamanlar kurulan su şirketlerinin yoğunluğundan köy o eski sakinliği yitirdiği belli. Saitabat Uludağ eteklerinin yukarılarından bu karmaşadan uzak kalmış. Hafta sonları bu sakinliği görmek pek de mümkün değil. Bu yüzden Cuma günü giderek buranın keyfini çıkartıyoruz. Hafta sonları bu güzel yerlerin sakinlikten uzak adeta saldırıya uğraması gezinirken hoşuma gitmiyor. Ne rahat fotoğraf çekebilirseniz, ne de size yerel halkla konuşma imkanınız olur. Ses, gürültü, park sorunu vb. şehirsel kirlilikler insanlarla beraber buralara da taşınır. Bu yüzden bu tür güzelliğini kaybetmek istemediğimiz yerlere en azından yaya ulaşımı sağlamak gerekiyor. Yoksa insanı ile birlikte doğal güzellikleri de kaybedebiliyoruz.

Saitabat Köyü’nün hemen girişinde Saitabat Şelalesi de bulunuyor. Suların bol olduğu bu aylarda o da diğer şelaler gibi kükreyerek akmaya devam ediyor. Dere kenarında ve köy girişinde restaurant’lar yer alıyor. Ancak bir tanesi oldukça ilgimizi çekiyor. Köprüyü geçtikten sonra sağda yer alan Saitabat Kadınları Dayanışma Derneği’nin yeri. Aracımızı hemen önüne  park ediyor ve içeri giriyoruz. Dernek Saitabat’lı kadınlar tarafından kurulmuş.

İçeri giriyoruz ve köyün kadınları ile karşılaşıyoruz. Ortamda bir tek biz varız. Bu sayede rahatlıkla sohbet ediyoruz. 2002 yılında kurulan dernek o günden bugüne oldukça büyük yol almış. Sadece köyün kadınlarını kaldırmakla kalmamış aynı zamanda köy ortamının da toparlanmasına yardımcı olmuşlar. Yaptıkları yemekler ise enfes. Aynı zamanda yaptıkları salça, tarhana , reçel gibi doğal pek çok ürünü de satarak gelir etmeye çalışıyorlar. Amaçları kültür ve geleneklerinin devam etmesi ve köylerinin kalkınmasında yardımcı olmak.

Aslında öyle çok aç değiliz. Ancak öncelikle tarhana çorbası sonrasında ise yöresel yemeği olan Silor yiyoruz. Bu arada buradaki yemekler Artvin ve Gürcü usulü yemekler. Şaşırmayın çünkü 18.yy.’da bu köy Artvin bölgesinden göç ederek buraya gelmişler. Köy’ün Bursa ve ünlü Derekızık, Cumalıkızık gibi oldukça eski tarihi yok. Ama şelalesi ve doğası ile ünlenmiş durumda.

Yemeğimizi yedikten sonra Biblo ile şelaleye doğru gidiyoruz. Şelalenin bir kaç fotoğrafını çekiyoruz. Büyük köpeklerden dolayı çok da rahat olamayınca fotoğraf çekimine kısa sürede son vermek zorunda kalıyoruz. Fotoğraf çekerken kanyon duvarlarına yazılan yazılara üzülüyorum. Hayatta güzel bir iz bırakmak yerine ismini duvara iz bırakmak ve çevreyi kirletmeyi tercih etmek cehaletten başka bir şey olmasa gerek. Kanyon’nun her bir yanı bu yazılarla kaplı..Ellenmemiş temiz doğa’nın içinde hissedemiyorum kendimi.

Nuray bu arada çayını yudumlardan nereye gideceğimiz karar vermeye çalışıyor. Döndüğümüzde yer konusunda da kararımızı vererek Saitabat’tan ayrılıyoruz. Yöresel yemekler tadına baktıktan sonra mutlaka çevre bölgeyi gezin. Alaçam Köyü’de ziyaret değer köylerden biri. Özellikle Alaçam’ı geçtikten sonraki son durak olan Nazo abla’nın yerinde irmik tatlısı yemeği ihmal etmeyin.

Söylemeye gerek yok, gezi sabahı ilk kalkan Biblo ve başımızda biz kalkalım diye bekliyor. Niye mi? Akşamdan gezi hazırlıklarını görünce sabahı zor etmişte ondan. Yatakta başımda tepinen Biblo ile ayağa kalkar kalmaz koridorda ufak bir kovalamaca yaşadık önce..Bir sonraki adım da ise doğrudan kapıya gidip beklemek ve sabırsızlık sonucunda “Hav hav”ile çağırmalarını yapıyor. Sabırlanınca yanımıza gelip hazırlanmamızı hızlandırıyor.

Dışarı çıkınca sevinçten bahçede koşuşturan Biblo’yu kim tutar. Kulaklar geride son hız tavşan şekliyle koşuşturuyor. Bu arada biz malzemeleri ve eşyalarımızı çantalarımızı araca yüklüyoruz. İşte bir macera daha böyle başlıyor. Maceranın peşinden gidiyoruz..

Küre Milli Parkı ve tampon alanı projemizi gerçekleştirirken Safranbolu daime hep geçiş noktamız oldu. Safranbolu bu sefer geçiş noktası değil, araştırma bölgemiz. Bu araştırmaları yasal izinle yapıyor zaman zaman da yerel yönetimin desteğini alarak bu çalışmaları yapıyoruz. Çoğu zamanımız köylerde ve arazide geçiyor.

Düzce kanyonuna Düzce köyüne giderek erişiyoruz. Hazırlıklarımızı yaptıktan sonra köyden Hasan Şahin’nin rehberliğiyle yola çıkıyoruz. Suyun çıktığı noktaya kolayca erişiyoruz. Su içine gireceğimizden wetsuit’lerimizi giyip mağara içine giriyoruz. Önden ben ilerliyorum. Önceleri su dizime sonra boyuma kadar gelip derinleşince suyun içinde yüzmeye başlıyorum. Arkamdan Murat ve Erkin beni izliyor. Yüzmenin sonunda kayaya çıkarak mağarada ilerleyen koluna doğru ilerliyoruz. Ancak daralan kaya geçmemize izin vermiyor. Murat ve Erkin’e omuz verek üst tarafta genişleyen bölgeye geçişi sağlıyorum ama bu arada ben geri de kalıyorum. Sifonla biten mağara ilerliyor. İlerleyebilmek için gerekli malzeme yanımızda olmadığı için geri dönmek zorunda kalıyoruz. Mağara’nın serin sularında yüzerek girişe geliyoruz.

Üstümüzü değiştikten sonra kanyonu gözlemlemek için  biraz daha ilerleyip araçlarımıza geri dönüyoruz.

Kanyondan manzaralar:

Köy’de oturan  Hasan Şahin’nin evine giderek hem dinleniyor hemde Anadolu’nun misafir perverliği ile patates, yumurta, roka, marul ile birlikte enfes bir ziyafet çekiyoruz. Hasan Şahin ile konuştukça ortak yönlerimiz daha çok ortaya çıkıyor. Uzun bir süre Kdz.Ereğli’de bulunan Hasan Şahin ile Kdz.Ereğli sohbeti yapıyoruz. Bu misafirperverlik karşısında teşekkür ederek araştırmaya devam edeceğimiz Karapınar Köyüne doğru yol alıyoruz.

Aldığımız bilgilere göre vadiden akan derenin kaynağına göre ilerlememiz gerekiyor. Derekenarından ilk ilerleme sonuç vermeyince derenin diğer yamacından ilerlemeye devam ediyoruz. İlk yol ayrımında sola girdiğimizde derenin ilerlediğini görüyoruz. Ekip dinlenirken iki kişi olarak keşife çıkıyor ve vadide ilerliyoruz. Bir ara gördüğümüz bir kovuk tan fırlayan domuz heyecanlanmamıza sebep veriyorsa da yolumuza devam ediyoruz. Vadinin kapalı havza olmadığını ve olası mağaranın burada olmadığını düşünüyoruz. Grubun yanına geri dönerek iki derenin birleştiği noktaya gelip diğer dereyi izlemeye başlıyoruz. Çok kısa bir süre sonra derenin doğduğu yeri buluyoruz. Suyun kaynağına girebileceğimiz herhangibir nokta yok. Çevre araştırması da sonuç vermiyor.Bugünlük araştırmayı bırakarak otele geri dönüyoruz.

Ertesi gün Kastamonu yönünde olan bir vadide araştırmayı yapacağız. Bugün iki ayrı grup vadinin iki yamacında karşılıklı bulunan mağaralara gireceğiz. Ağzıkara mağarasına ölçüm için gidiyoruz. Ormanda bir ara yolumuzu şaşırıyoruz ve vadinin epeyce aşağısına düşüyoruz. Zorlu bir tırmanışla tekrar doğru yola geliyoruz. Tepenin en üstüne çıkınca vadiyi daha rahat görebiliyoruz. Vadi’nin her iki tarafında da bazen bazı noktalar dik yamaçlardan oluşuyor. Bir mağara bu dik yamaçların dibinde. Diğer grup  buraya 16-17 metrelik bir ip inişi ile inecekler. Bu grubu ip üstündeyken fotoğraflıyorum.

Yaklaşık 4 saat kadar bir süre mağara içinde ölçüm çalışması yapıyoruz. Mağara oldukça ilginç. 5 farklı katmandan oluşuyor. Küçük bir yarasa kolonisi bulunuyor. Mağaranın bazı bölümleri halen aktif ve oluşumlar devam etmekte.

Mağarada uzun süre kalabiliyoruz. Yanımızda mutlaka yiyecek, içecek bulunuyor. Yorulduğumuz zaman yemek ve içeceğimizi mağara içinde yiyoruz. Ölçümler son derece özenle alınırken yapılan sohbetler bir o kadar keyifli oluyor. Ölçüm üç kişi ile alınıyor. İki kişi istasyonları oluşturup klino, pusula ve metre ölçümlerini alıyor. Üçüncü kişi ölçümleri not ediyor, bir yanda da çizim çalışmasını kağıt üzerine yapıyor. Bu veriler sonucunda bilgisayar yardımı veya tamamen elle milimetrik kağıt üzerine çiziliyor.

Mağara içinde bir yandan ölçüm alırken bir yandan da oluşumları inceliyor ve biyolojik çeşitliliğe bakıyoruz. Zaman zaman böcek türlerini topluyor ve mağara içinde yaşama ait izleri bulabiliyoruz. Bu yüzden her bir mağara ilgi konusu oluyor. Kafa lambalarımızla binlerce yıldır ilk defa aydınlatılan mağaraları çoğu zaman ilk defa keşfetmenin keyfini yaşıyoruz.

Mağara ölçüm çalışması tamamlandıktan sonra mağaradan çıkarak geri dönüş yürüyüşümüz başlıyor. Bu arada mağara içinde çıkış sırasında vurduğum dizimin halen ağrıdığını fark ediyorum. Daha sonradan bu dizimde menisküs yırtığı olduğunu öğrendim. Bu yazıyı yazarken halen fizik tedavim devam ediyor.

Mağara ağzından bir kare:

Bu gezide Safranbolu’nun içinde büyük bir mağara bulunuyor. Mağara yaklaşık olarak 1 KM uzunluğunda. Safranbolu’nun altında buna benzer mağaralar olduğu ihbarlarını ve bu mağaranın ölçümlerini bir sonraki geziye bırakıyoruz.

Biblo eğitimi izleyebilmek için koltukta en rahat konuma hemen tünedi.. Eğitimin ilk zamanlarında biraz dinledi sonra sanırım “Nuray ile Murat dinliyor..Onlar benim yerime bilgilensinler” diyerek yatmayı tercih etti. Zaten onun en önemsediği yemek atıştırma kısmı da geçmişti.

Eğitimin sonunda gayet faydalı bilgiler öğrendik. Eğitim başlıkları ve notlarını aşağıda özetledim. Aşağıdaki linklerden Mağara Biyolojisi hakkında bilgi alabilmek mümkün.

• http://animals.howstuffworks.com/animal-facts/cave-biology.htm/printable (İngilizce)

Mağara canlılarının sınıflandırılması

Mağara canlıları üçe ayrılıyor:

Mağara Ziyaretçileri

• Ayı, yarasa, kurbağalar bu sınıfdadır.
• Trogloxen : Yaşamların aslında mağara dışında olmasına rağmen zaman zaman mağaraya giren karasal canlılardır. “Mağara Ziyaretçileri” diye de adlandırılıyor. Su da yaşanlarına Stygoxen denir.

Mağarayı Sevenler

• Bir çok böcek türü, renkli kurbağa ve semender bu sınıfdadır.
• Troglofil : Yaşam döngülerini mağara içinde tamamlayan karasal canlılara denir. Bu şekilde olmasına rağmen yeryüzüne türlerine rastlanır. Su da yaşayanlarına ise stygofil denir.

Mağaraya Bağlı Olanlar

• Troglobit : Tüm yaşamlarını mağarada geçirirler. Yeraltı koşullarına uyum sağlamışlardır. Örneğin bulunan balık ve  semenderlerin gözleri yoktur ve derileri şeffadır. Su da yaşanlarına ise stygobit denir.

Mağara Kuşakları

 Mağara’da ilerledikçe ilk girişten itibaren ısı, ışık, nem gibi önemli yaşamsal faktörler değişkenlik gösterir. Mağara ekolojik kuşaklara aşağıdaki şekilde ayrılır.

Giriş kuşağı: Hemen mağaranın girişidir. Dış ortamın ısı ve nem derecesinden doğrudan etkilenir.

Alacakaranlık kuşağı (Eşik kuşağı): Işık azdır. Pek çok bitkinin yetişmesi için gerekli yeterli ışık yoktur. Ancak fotosentetik canlılar burada yaşabilir. Az da olsa ısı ve nem dışarıdaki ortamdan etkilenir. Troglofil ve stgxogen türlere daha çok bu kuşakta rastlanır.

Orta kuşak : İlk mutlak karanlığın olduğu ortamdır. Ancak ısı ve nem halen dış ortamdan etkilenmektedir.

Karanlık kuşak: Bu kuşak büyük mağaralarda bulunur. Mutlak karanlık vardır. Nem sabitdir. Sıcaklığa göre değişken ve sabit olarak ikiye ayrılır. Bu bölgede troglobit ve stygobitler yaşar.

Mağara Besin Piramidi

Aşağıdaki çizim http://www.howstuffworks.com adresinden alındı.  Mağara Biyolojisi hakkında bu adresden de bilgi alınabilir. http://animals.howstuffworks.com/animal-facts/cave-biology.htm/printable 

İlk gün yedi kişi içeri girecek. Bugün Biblo ile ben dışarı kalacağız. Kurtarma saatine kadar da dışarıda gezinmeyi düşünüyoruz. Kurtarma saatine kadar çıkan olmazsa o zaman tasalanma başlıyor. O zaman kadar rahatız.

Hep beraber mağara girişine kadar gidiyoruz. Giyinme ve kuşanmananlara yardımcı oluyor, hazırlıkların tamamlanmasını sağlıyoruz. Dere epey çoşkulu şekilde akıyor. Dere’nin suları yaklaşık 16-17 metreden mağara içine şelale oluşturarak akıyor. Önceki gelişmizde su yoktu. Bu yüzden hemen dere yatağının bulunduğu yerden giriş yapabiliyorduk. Bu sefer sol üst taraftan şelale yanından iniş yapılacak. Herkes SRT setini kuşanıp ipe girmeye hazırlanıyor. Mağara girişinden kareler:

Biblo hazırlıkları uzaktan izliyor.

Biblo ile birlikte bizde kamp alanına dönüyoruz. Biblo Nuray’ın içeri girmesinden her zaman gibi rahatsız. Kamp alanına pek de koşarak gelmiyor bu yüzden. Gezeceğiz kelimesini duyduktan sonra da epey canlandı.  Kamp alanını genel olarak toparladıktan sonra aracımıza atlayıp aşağıda Uluabat gölü kıyısında bulunan Gölyazı’ya doğru yola çıkıyoruz. Biblo yeni yerler görecek bu yüzden oldukça heyecanlı. Biblo camdan kafayı çıkartarak yol alıyoruz.

Göl suları oldukça yükselmiş. Köprü’nün ayakları görünmüyor.Kıyıdaki çay bahçeleri ise sular altında kalmış:

Aracımızı park edip kara ile tek bağlantısı köprü olan Gölyazı’ya doğru yol alıyoruz. Aslında sular yükseldiğinde ada, sular alçaldığından yarımada burası. Köy halkı gelirini balıkçılık ve tarımdan elde ediyor. Zamanında gölde oldukça fazla kerevit çıkıyormuş. Hatta Kerevitaş diye şirket dahi var. Bugün Ülker tarafından satınalınan şirket zamanında tonlarca kerevit ihracat yaparmış. Biliçsizce yapılan avlanma, göl sularının hızla kirlenmesi ve mantar hastalığı kerevitlerin sayısını da oldukça azaltmış durumda.  Bundan etkilenen sadece kerevitler değiller. Balıkçılıkta oldukça azalmış durumda.

Uluabat gölü denizden çok yüksekte değil. Sadece 9 metrelik bir rakım farkı var. Göl suları oldukça sığ. Pek çok yerde 1-2 metre derinliğinde. Göl içinde çeşitli adalar bulunmakta. Gölyazı içinde dolaşırken halkın turiste alışkın olduğunu görüyoruz. Herkesle sıcak bir şekilde selamlaşıyoruz. Göl’e dik inen sokak aralarıyal gölle teması hiç kesmiyorsunuz.

Dar sokaklarında kerevit sepetlerini onaran aileleri görüyorsunuz.Burada sadece erkekler balıkçılık yapmıyorlar. Kadınlarda tekne kullanıyor, ağ atıp balık avlıyorlar.

Gölden avladığı sazanları satıyor balıkçı. Balıklar halen canlı, alıcılarını bekliyorlar. Tam fotoğraf çekerken biri çırpınıp gölün sularına ulaşmaya çalışıyor ama nafile. Balıkçı hemen yakalayıp tezgahtaki yerine koyuyor onu.

Gölyazı’da büyük bir çınar ağacı var. Ağlayan çınar ismini vermişler. Çınar’ın hazin de bir aşk öyküsü var. Ağlayan Çınar ve Gölzyazı hakkında detaylı bilgiye http://www.aglayancinar.com adresinden erişmek mümkün.

Biblo ile Çınar’ın yanında bulunan balık restaurant’ına girip, turna balığı siparişi veriyoruz. Tam masa’ya yeni oturmuştum ki telefonum çaldı. Telefon Ali’den.. Heyecanlanıyorum. Normalde mağarada olmaları gerekiyordu. Neyseki sorun yok. Sadece Güliz’le Ali kamp’a geri dönmüşler. Sipariş’i iptal ederek kampa dönerek onlarla tekrar aynı yere geliyoruz. Balığımzı yedikten sonra güneşi’de batırmadan bir an önce kampa geri dönüyoruz. Neredeyse aynı anda tüm ekip kamp alanında oluyoruz. Ölçüm faaliyeti gayet başarılı geçmiş durumda.

Ertesi gün dört kişi aşağıya iniyoruz. Bu sefer Biblo, Nuray’la birlikte dışarıda kalıyor. Mağara içinde su seviyesi de derenin akışı ile yükselmiş durumda. Zaman zaman suyun içinde vakit geçireceğimizden wet-suit’lerimizi giyerek aşağıya iniyoruz. SRT setlerimizi kuşandıktan sonra iple şelale yanından iniş yapıyoruz. İpteyken şelale manzarası o kadar büyüleyiciki anlatmak zor. Suyun gücü, ışığın karanlıktan içeri doğru süzülmesi pek de kolay unutulmayacak bir manzara oluşturuyor. Fotoğraf makinesinin yanından olmasını isterdim. Zaman zaman botla yol alıyoruz. Su son derece berrak. Öyle güzel manzaralar varki. Bir sonraki girişimde ölçüm işine dahil olmadan sadece fotoğraflama işini yapmak istiyorum. Ölçüm işini tamamladıktan sonra mağaradan son çıkıştaki güzel manzara eşliğinde çıkışımızı tamamlıyoruz.

Kampa döndüğümüzde her şey toplanmış. Yine oldukça keyifli bir hafta sonu geçiyor ve Türkiye’nin en uzun mağaralarından biri Ayvaini’nin ölçümünde biraz daha yol alıyoruz. Kamp’tan fotoğraflar:

Zaman zaman yoğun yağmur altında kaldık.

Yine yoğun bir yağışta Biblo ile çadırımıza sığınmışken.

Kamp ateşinde Ali’nin pilavını büyük keyifle yerken:

Keyifli bir yolculuk ardından Yığılca Aksu köyü’ne varıyoruz. Henüz kar az..Ama yerler kar kaplı. Herkes kamp malzemesini sırtlanıp kamp alanına doğru hareket ediyor. Ekip hiç de fena değil…Bir yerde zorlanıyor sadece. Kamp alanına geldiğimizde herkes çadırını kuruyor. Kimi benim gibi yalnız, kimi çadır ortağıyla.. Aslında çadır ortaklığı için Ender çok ısrar etti ama ben yalnız kalmakta ısrarlıyım. Çimen üstünedeki karı temizleyip çadırımızı kuruyor ve mışıl mışıl çadırımızda uyuyoruz.

Sabahleyin ilk kalkan ben oluyorum. Sonrasında Ender.. Herkesi uyandırıyoruz. Hava soğuk ama enfes..Minibüs’e varıp şoförümüz Şahin abi’yi uyandırıyoruz. Mağara malzemeleriyle birlikte Sarıkaya mağarasının yolunu tutuyoruz. Kar tipi şeklinde başlıyor. Kuvvetli rüzgar altında kahvaltımızı yapıyor, zar zor sıcak kahvemizi yudumluyoruz. Sonrasında Sarıkaya mağarası yolunu tutuyoruz.

Sarıkaya mağarası vadinin bitiminde batan su ve geniş ağzı ile bağlıyor. Görkemli ağzını oldukça büyüleyici..Ender başı çekerken ben kuyruk oluyorum. Sebahat ise ortada..Herkes çok hevesli. İlk galeri oldukça büyük..Galeriden ip ve merdivenle iniş sağlıyoruz. Sarıkaya mağarasından -151 metrelik iniş ile 717 metre yol alıyoruz. Suyun battığı son nokta olan sifona kadar ilerleyip geri dönüyoruz. 4.5 saatte mağara tamamlanarak kampa geri dönüş sağladık.

Kamp sonrasında ekipden sağlam kalan bizler yani Ender, ben, Ebru, Alper, Ahmet Aksu mağarasına doğru ilerledik. Sulu mağara olan Aksu mağarasında tamamen ıslanarak 4 saat geçirdik. Mağara’da zaman zaman Alper, Ebru ve Ahmet su da yüzdüler. Ancak iyi performans gösteren ekip başarıyla gece saat 02:00 civarında kampa dönmeye başardı. Kampa geri geldiğimizde çadırlarımızın karlarla kaplı bulduk. Benim çadırım kısmen çökmüştü.. Sırılsıklam halimizi görülmeye değerdi.  Herkes yatmış horultuları duyuyorken ben soyunup çadırıma girdik.  Hava tahmini olarak sıfırın altında bir derece.. Beş yıldızlı çadırımda uyku tulumuma sarılıp yatıyorum. Sabah oluyor..Bu sefer ilk kalkan ben değilim..Ender’in sesi ile uyanıyorum. Uyku tulumum öyle sıcak geliyorki.. İlk önce kalkmamak için direniyorum kendi kendime.. Sorna temiz hava ve kar beni çağrıyor. Kar çadırın kapısını kapatmış. İçeriden biraz silkeyince ancak çıkabiliyorum.

Çadırları toplayı minibüse doğru yol alıyoruz. Ender çoktan varmış bile. Ben hemen arkasından yol alıyorum. Ancak kar o kadar yolu kapatmış ki sırt çantamda tüm kampın yükü ile çok da kolay yol almıyorum. Minibüs’e vardığımda ise rahat bir nefes alıyorum. Sonrasında kahvaltı hazırlıklarını yaparken kampın diğer sakinleri yavaş yavaş geliyorlar.

İşte çok az kareleyebildiğim fotoğraflar:

Ortadaki ben:

Gece Aksu mağarası dönüşü:

 Çadırımı temizlerken ben:

Pazar kahvaltısında:

Bir enfes macerayı daha bitiriyoruz. Pazartesi günü en dinç olan benim. İstanbul’un kar altında esir düşmesine sadece gülüyorum..

Ayrıntılar yakında….

Batı Karadeniz ağırlıklı olarak Amasra ile ünlendi. Akçakoca son yıllarda İstanbul’a yakınlığından dolayı epey bir turist aldı. Kdz.Ereğli ise adını Çilek şenliği ile duyurdu. Batı Karadeniz son yıllarda turizm anlamında yükselişte diyebiliriz. Ancak Batı Karadeniz’in güzellikleri bunlarla sınırlı değil. Bugün henüz çok da keşfedilmemiş pek çok güzelliği içeriyor . 

Biz ise her zamanki gibi daha sakin ve farklı bir noktadayız. Bu sefer Bartın-Arıt bölgesindeyiz. 29 Ekim Cumhuriyet Bayram’ını firsat bilip İnkumu’na yol alıyoruz. Konaklama için İnkumu tercih etmemimizin sebebi Arıt ve çevresinde konaklama için uygun bir yer bulamamız. Bu yüzden de gideceğimiz noktaya en yakın ve keyifli noktayı buluyoruz.

Gezi Künyemiz
Uzaklık: İstanbul 460 KM
Seyahat : Safranbolu’da keyifli bir yemekle birlikte 6 saat
Konaklama Yeri: Sunset Otel/İnkum
Keşif Bölgesi : Çöpbey – Arıt

Yol oldukça rahat geçiyor. İstanbul’a yaklaşık 460 KM uzaklıkta. Yaklaşık Altı saatte hız yapmadan, yolda yemeğimizi yiyerek geldik. İnkumu geniş sahili olan Batı Karadeniz’in popüler sahillerindendir. Özellikle yaz aylarında Bartın halkının adeta buraya taşındığı söylenir.

Geceleyin vardığımız otele Murat,Emine ve Çağan çoktan yerleşmişler. Biblo ise geç ve karanlık olmasına rağmen çevreyi kolaçan etmekle meşgul. Ertesi gün, planlayıp herkes yatıyor. Yarın güzel keşifler bizi bekliyor..

Yine hepimizden önce Biblo kalkıyor.. Biblo’nun sayesinde Saat 08:00′de kahvaltıya hazır duruma geliyoruz.  Hava yağışlı. Bu havada keşif çok kolay olmayacak. Kahvaltı sonrasında Arıt’a doğru yol alıyoruz. Arıt’ı geçip Gürdek Kayasının hemen yanında bulunan Ören Köyü’ne gidiyoruz.

Gürdek Kayalıkları:

Yağışlı hava nedeniyle köyden bize rehberlik yapacak birisini bulamıyoruz. Aslında çok da haksız değiller hani.. Bu yağmurda ormana girildiğinde sırılsıklam çıkmamak mümkün değil. Bu yüzden Çöpbey’deki diğer ihbara doğru gidiyoruz. Yolda muhtarla karşılaşıyoruz. Bize oldukça yardımcı olup Adem Abi’yi ayarlıyorlar.  Çöpbey’de araçlarımızı park edip yolu yaya olarak ilerleyeceğiz.  Araç yanında hazırlıklarımızı yapıyoruz. Hazırlık derken şunları yapıyoruz: Öncelikle sarı çizmelermizi ve kasklarımızı ayarlıyoruz. Yürüyüşün süresi ve zorluğuna göre yanımıza alacağımız eşyaları belirliyor ve mümkün mertebe az eşya yanımıza almaya çalışıyoruz. Kafa lambaları, yedek piller, su, yiyecek, ilk yardım çantası gibi olmazsa olmazları alıyoruz. Bunların pek çok is çantalarımızda daima hazırda bulunan malzemeler. Yürüyeceğimiz mesafe ise 8.5 KM gidiş. Gidiş dönüşle 17 KM. Normalde 17 KM zorlayıcı bir mesafe değil ancak yol oldukça çamur ve yağmur yağmakta. Karda yürüyüşten daha zor. Çünkü her adımımızda adımı atmak değil, çamura saplanan ayağımızı çekerek kurtarmak için güç harcıyoruz.

Sarı çizmelerimiz yürüdüğümüz yolda büyük yardımcı ama tamamen çamur olmamızı yine de engellemiyor. Yol aslında daha önceden su hattı ve orman için açılmış durumda. Ancak arazi araçlarıyla bile kısa bir mesafesi alınabilecek durumda.

Yürüyüşte sohbette keyifli. Adem abi Zonguldak’da yıllar boyu madencilik yapmış. Sonra emekli olup memlekti olan Arıt-Çöpbey’e geri dönmüş. Madenci olduğundan kullandığımız araç gereçleri tanıyor. Ne kafa feneri ne de kask onun için yabancıydı. Mağara ise ilgisini çekiyor. Madende çalışmanın tecrübesiyle konuşuyoruz. Yol boyunca devam eden sohbetimize sonbahar eşlik ediyor… Sonbahar’ın tüm renklerinin görmekten öte içinde yürüyoruz. Kimi zaman durup kısa da olsa seyretmeye fırsat buluyorum. İşte o anlarda da bu güzel manzaraları karelemeye çalışıyorum. Ancak yolumuz uzun ve hava kararmadan mağarayı bulmak istiyoruz. Gürgen ve kayın ormanı içinde ilerlerken tarihi bir yapı gözümüze çarpıyor. Ormanın ortasında Roma veya Bizans yapısına benzeyen kalıntı öylece duruyor. Duvarın üzerindeki motiflerden sadece Roma veya Bizans yorumunu yapıyoruz. Hiristiyanlığın yasak olduğu zamanlarda yapılmış gizli tapınaklardan olabilir yorumu yaparak yolumuza devam ediyoruz.

Yürüyüş yolumuzdan manzaralar:

 Yaklaşık 3 saatlik yürüyüş sonrasında mağaraya ulaşıyoruz. Mağara girişindeki sular yağmurdan dolayı yükselmişi durumda. Murat Eğrikavuk bir deneme yaparak suda ilerlemeye çalışıyor ancak suyun derinleşmesi yüzünden geri dönmek zorunda kalıyor. En azında mağara yolu GPS kaydı ve konumu belirleniyor ve yazın girilmek üzere geri dönüyoruz. Mağara girişi ve kayalar üzerindeki yosunlaşma ise gözümüzü okşuyor. Geri dönüşümüzü karanlıkta gerçekleştiriyoruz. 6 saat 5 dakika sonra araçlarımızın yanına geliyoruz. Döndüğümüzde muhtar, Orman memuru Mehmet bizleri bekliyorlardı. Gecenin karanlığı çökünce endişe etmişler. Hatta arazi araçıyla bizi aramaya kalkışmışlar ancak yol buna izin vermemiş. Hatta aracı traktörle kurtarmışlar. Onları bu endişeye sürükleyen geçen hafta bir ayının bir kadına saldırıp öldürmesi olmuş. Biz bırakın ayıyı görmeyi uzaktan bile yabani herhangibir görmemekten yakınıyoruz. Yabani hayvanların bize yaklaşmamaları için orman içinde yürürken olabildiğince yüksek sesle konuşarak yürümeye bakıyoruz.

Çamur içinde elbiselerimizi değiştirip otelimize geldiğimizde talihsiz bir haber alarak ertesi sabah İstanbul’a dönme kararı aldık. Kısa sürede dönmek zorunda kalsakda sonbaharın renklerini doyduğumuz bu gezi de oldukça keyifli geçti.